( 1549 ) الْهَوَاجِر : جمع « هاجرة » ، شدت گرماى روز . ( 1550 ) النَّصَبَ : سختى ، تعب . ( 1551 ) الدَّهْرُ مُوَتِّرٌ قَوْسَهُ : دنيا كمانش را زه كرد ، در اينجا دنيا تشبيه شده است به كسى كه كمانش را زه نموده تا فرزندان خود را مورد هدف قرار دهد . ( 1552 ) لَا تُؤْسَى : مداوا نمىشود . ( 1553 ) لَا يَنْقَعُ : سيراب نمىشود . ( 1554 ) غَيْرَهَا : دگرگونيهايش . ( 1555 ) زَلَّ : بسرعت گذشت . ( 1556 ) اضْحَى : خورشيد آشكار شد ، بالا آمد . ( 1556 ) الْفَىء : سايه . ( 1557 ) لَا جَاءٍ يُرَدُّ : آينده ( مرگ ) رد نمىشود . ( 1558 ) دَخِلَ : فاسد شد . خطبهء 115 ص 114 ف ( 1559 ) انْصَاحَتْ : خشك شد ، خشكيد . ( 1560 ) هَامَتْ : گريخت ، بدون هدف رفت . ( 1561 ) مَرَابِض : جمع « مربض » ، آغلهاى گوسفندان . ( 1562 ) عَجَّتْ : با صدايى بلند فرياد كرد . ( 1563 ) الانَّة : گوسفند . ( 1564 ) الْحَانَّة : شتر ماده . ( 1565 ) مَوَالِج : مدخلها ، محلهاى ورود . ( 1566 ) مَخَايِل : جمع « مخيلة » ، ابرهاى بدون باران كه ظاهرا بارنده به نظر مىرسند . ( 1566 ) الْجَوْد : باران . ( 1567 ) الْمُبْتَئِس : كسى كه دچار سختى شده . ( 1567 ) الْبَلَاغ : كفايت و بسندگى . ( 1568 ) السَّوَام : جمع « سائمة » ، حيواناتى كه در بيابانها مىچرند . ( 1569 ) الْمُنْبَعِق : بارنده . ( 1570 ) الْمُغْدِق : پر آب ، پر گياه . ( 1571 ) المُونِق : شگفت انگيز ، فرحبخش . ( 1572 ) سَحَّ : فرو ريخت . ( 1572 ) وَابِل : باران شديد دانه درشت . ( 1573 ) الْمَرِيعَة : گياه آور ، رويانندهء گياه فراوان . ( 1574 ) زَاكِياً : نمو كننده . ( 1575 ) ثَامِراً : ثمر بخش . ( 1576 ) النِّجَاد : جمع « نجد » ، قسمتهاى مرتفع زمين . ( 1577 ) الْوِهَاد : جمع « الوهدة » ، قسمتهاى